24 Hour Party People Review

Æðislegur.

Já veistu, sjaldan finnst Mush þörf á að skrifa um kvikmynd á þessari síðu. Ég hef mínútuna til að tjá tilfinningar mínar og með nýju OSCAR sýningunni sem við erum með í vinnslu er í raun engin þörf fyrir mig að setja einhverjar hugsanir á blað.



Hins vegar...



Við að sjá myndina 24 stunda veislufólk og að segja BB frá því fannst mér ég knúinn til að gefa þessari mynd sýndarblek. Það var í einu orði sagt..., frábært. Í stuttri samantekt mun ég segja að myndin fylgir blaðamanni sem er að reyna að opna neðanjarðartónlistarsenuna í Manchester á Englandi seint á áttunda áratugnum. Það byrjar á SEX PISTOLS sýningu þar sem aðeins 42 manns eru á staðnum og síðan fer hún í gegnum sögu atriðisins (stutt sýnishorn af THE CLASH, THE BUZZCOCKS og nokkrum öðrum frumkvöðlahljómsveitum) svo sest það niður og einbeitir sér að GLEÐIDEILD og GLEÐILEGA MÁNUDAGAR.



Ég er ekki aðdáandi rave tónlist eða menningu en aftur á móti eru flestir ekki miklir aðdáendur hnefaleika svo við erum sammála um að vera ósammála. Ég tek upp rave málið vegna þess að það er eitthvað sem þessi tónlist þróaðist í. Fyrir marga sem ég hef sent til að sjá þessa mynd komast þeir ekki framhjá því (jafnvel þó að umrædd valddreifing sé aðeins stuttur hluti af myndinni). Það sem heillar mig er hvernig atriðið byrjaði, hvernig blaðamaðurinn hlúði að því fyrst með litlum sjónvarpsþætti og opnaði síðan klúbb sérstaklega til að þessar hljómsveitir hefðu leiksvæði. Hann stofnaði síðan plötuútgáfu FACTORY RECORDS til að setja þessar hljómsveitir út. Eftir að hafa verið hluti af Orange County Hardcore senunni og séð merki eins og NETWORK SOUND